De luchtvaartmaatschappij schrijft dat je claim „te oud” is: wat betekent dat?

Het woord „oud” kan naar drie totaal verschillende dingen wijzen, en die worden door verschillende regels beheerst. De eigen voorwaarden van de luchtvaartmaatschappij kunnen een termijn voor claims bevatten. Verjaring is de wettelijke tijd om een vordering te laten gelden. De termijn om te reclameren is de eis dat je de luchtvaartmaatschappij binnen een redelijke tijd inlicht. Een antwoord dat alleen „te oud” zegt, laat niet zien op welke de luchtvaartmaatschappij zich beroept.

De EU-regels stellen geen termijn. Verordening 261/2004 bevat geen bepaling over een verjaringstermijn. Het Hof van Justitie heeft bepaald dat de termijn voor het instellen van een vordering tot compensatie op grond van artikel 5 en 7 wordt bepaald volgens de regels van elke lidstaat inzake verjaring, zolang die regels voldoen aan de beginselen van gelijkwaardigheid en doeltreffendheid (C-139/11, dictum en punten 24 en 26).

Hier gaat het om het antwoord dat je kreeg. Hoe het er in Nederland voor staat, lees je verderop.

Artikel 15 lid 1 zegt dat de verplichtingen jegens de passagiers „niet mogen worden beperkt of opgeheven”, bijvoorbeeld door een afwijkende of beperkende bepaling in de vervoersovereenkomst. Verwijst de luchtvaartmaatschappij naar een kortere termijn in haar voorwaarden, dan moet zij die dus kunnen verklaren tegenover die bepaling.

Niemand kan van tevoren zeggen hoe elke afzonderlijke bepaling wordt beoordeeld. Maar een bepaling in de boekingsvoorwaarden is op zichzelf nog geen reden om de claim af te wijzen, en een antwoord dat alleen de voorwaarden citeert, heeft niet aangetoond dat de claim geen grond heeft.

Welk landsrecht geldt, hangt af van het geval. Die vraag valt niet algemeen te beantwoorden en je moet er niet van uitgaan dat het antwoord van de luchtvaartmaatschappij haar beslist. Gaat het om Nederland, dan ziet het beeld er zo uit.

Twee jaar of vijf jaar. Artikel 8:1835 BW bepaalt dat iedere vordering ter zake van een overeenkomst van luchtvervoer „vervalt” door verloop van twee jaren, te rekenen vanaf de dag na die van aankomst of de dag waarop het luchtvaartuig had moeten aankomen. De algemene bepalingen in artikel 3:307 en 3:310 BW kennen vijf jaar. Of het eerste artikel van toepassing is op EU261-vorderingen, is in een uitspraak die wij hebben gevonden niet beslist, en daarom noemen we geen vaste termijn.

Het eenvoudige advies is daarom niet te wachten: bewaar de boeking, de instapkaarten en de berichten van de luchtvaartmaatschappij en dien je claim zo snel mogelijk in.